กู้ดมอนิ่ง...เช้าวันจันทร์ค่ะ
เช้านี้มอมแมมทานเยอะมาก
ทานโกโก้ครั้นใส่นมไป 1 ถ้วย
((หมดเกลี้ยงเลยค่ะ))
ยังตามด้วยโจ๊กหมูอีกเกือบหมดถ้วย
((เหลือให้แม่ทานต่อนิดหน่อยเอง))
ตามด้วยพอนเดอริงจิ้มดิปอีก 1 ชิ้น
ชีวิตตอนนี้ลงตัวแล้วค่ะ
มอมแมมปรับตัวกับการไปโรงเรียนได้เกินร้อยเปอร์เซนต์
เด็กบางคนยังร้องไห้อยู่เลย
แต่หนูไม่มีแล้วน้า
..แม่ภูมิใจในตัวหนูจังลูก..
ถึงตอนนี้ไม่บอกก็รู้ว่า
แม่และหนูแฮปปี้กับการไปโรงเรียนมากแค่ไหน
ยิ่งแม่ได้เห็นว่าหนูอยู่โรงเรียนแล้วมีความสุข
แม่ก็ยิ่งสุขมากกว่าหนูอีกหลายเท่า
ตอนนี้แม่ให้มอมแมมเรียนพิเศษกับครูตอนเย็น
หนูจะได้อยู่โรงเรียนได้มากขึ้น
อยู่กับครู อยู่กับเพื่อน ได้มากขึ้น
และที่สำคัญ...แม่ไม่ต้องรีบมารับหนูก่อนเวลาเลิกงาน เอิ้กกกก
ไปรับหนูตอน 5 โมงเย็น
ก็เลยมีเวลาได้นั่งคุยกับครูมากขึ้น นานขึ้น
..อาทิตย์ก่อนนู้นครูเล่าให้ฟังว่า..
ตั้งแต่เป็นครูประจำชั้นมา
มีปีนี้แหละ..ที่เจอเด็กในห้องมีปัญหาพ่อแม่หย่าร้าง..มากที่สุด
เท่าที่แม่จำได้ มีแพรว ก๋วยจั๊บ ดิว ปู เฌอแตม นนท์
ครูเล่าต่ออีกว่า..ถึงงานวันแม่ทีไร
เด็กที่มีแม่มาร่วมงานก็จะขึ้นไปบนเวที
เด็กที่ไม่มีแม่มาร่วมงานก็จะอยู่ข้างล่าง
ครูจะนั่งอยู่กับเด็ก ๆ ข้างล่าง
มองหน้าเด็กแล้วน้ำตาไหลทุกที
ไม่นานมานี้..แม่ก็ได้รับรู้ว่า
แม่ของแบม ((เพื่อนร่วมห้องหนู)) จากไปด้วยโรคมะเร็ง
ในใจก็นึกเป็นห่วงปนสงสาร
กลัวว่าเด็กวัยขนาดนี้ขาดแม่ไป
จะรู้สึกย่ำแย่เพียงใด
ถามมอมแมมทีไร..มอมแมมก็บอกว่าแบมสบายดี
วันนี้ไปรับมอมแมม
เห็นแบมยังไม่กลับ ก็เลยมีโอกาสได้นั่งคุย
แม่ร่วมวงอยู่ในกลุ่มเด็ก ๆ ด้วย เลยถามแบมไปว่า
"ตอนนี้แบมอยู่กับใคร.."
แม่นิ้งถาม
แบมตอบ
แม่นิ้งถาม
แบมตอบ
แม่นิ้งเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจริงจังเกินไป
ในขณะที่แบมตอบไป กินขนมไปด้วย
"แล้วตอนนี้หนูเป็นไง คิดถึงแม่มั๊ยค๊ะ"
"ไม่ค่อยคิดถึงแล้วค่ะ"
ครูเล่าให้ฟังว่า แม่แบมป่วยมานาน
ใช้เวลาส่วนใหญ่นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล
แบมเลยไม่ค่อยได้สนิทกับแม่
ไม่ได้นอนกับแม่
ไม่ได้คุยกับแม่
"แม่ตายไป หนูเลยไม่เหงา"
แต่นะ แม่แก่พอที่จะดูออกว่า
จริง ๆ แล้ว แบมก็คงเหงาจับใจ
พอน้ำเสียงแบมเริ่มสั่น
แม่นิ้งก็พลันเปลี่ยนเรื่องไปค่ะ
ไม่รู้โชคดี หรือ โชคร้าย
ไม่รู้แม่ของแบม จะดีใจ หรือ เสียใจ
แม่นิ้งเอาหัวใจแม่คุยกับแบม
ความรู้สึกขณะนั้นเหมือนโล่งใจแทนคนเป็นแม่
ที่จากไปโดยไม่ทิ้งความบอบช้ำให้ลูก
ถ้าวันหนึ่ง..แม่ต้องจากหนูไป
หนูจะเป็นอย่างไรหนอ มอมแมม
ต่อไปแม่คงสอนให้หนูเข้มแข็ง
ต่อไปแม่ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีเยี่ยม
และจะรักตัวเองให้มากกว่านี้อีก 3 คืบ
หน้าเศร้า..เล่าเรื่องมานานสองนาน
พอก่อนดีกว่า..เดี๋ยวจะพลอยเศร้าไปกันใหญ่
"แม่นิ้ง"
